Refleksje uczestnika

To była, podobnie jak przed trzema laty, nader udana kontynuacja poprzedniej imprezy, tylko już bez pływania kajakami. Różnica była jedna. Poprzednio tylko jeden biwak mieliśmy płatny, a teraz aż cztery – Europa....

Ktokolwiek by się nie zdecydował na odwiedzenie estońskich wysp przyzna po tym, że była to dobra decyzja. Tak samo było również w naszym przypadku i nie zmienił tego nawet jeden dzień deszczowej pogody, przez co pół-dniowa wędrówka piesza po zachodnich krańcach Saaremy nie mogła być zrealizowana – może kiedyś się to uda.

Wiedzieliśmy z góry, że planowany pobyt na wyspach będzie zbyt krótki (raptem dwa dni na Saaremie i jeden dzień na Hiiumie) i tak było rzeczywiście – chętnie pobyłbym na każdej przynajmniej z tydzień, a to głównie za przyczyną tak różnych od naszych krajobrazów. Po pierwsze, jałowcowe lasy ciągnące się jak okiem sięgnąć. Po drugie, bardzo urozmaicona linia brzegowa z wysokimi dolomitowymi klifami, tworzącymi się dosłownie na naszych oczach półwyspami, łąkami schodzącymi do morza z pasącymi się krowami i przybrzeżnymi szuwarami. Po trzecie, ciekawe zabytki. Można do tego jeszcze dodać bardzo urozmaiconą roślinność, iście skandynawski porządek, nastrój pustki i jakiejś takiej nostalgii. Pięknie po prostu.

Pozostała część wycieczki też nas nie zawiodła. Po raz pierwszy odwiedziliśmy Haapsalu (warto) oraz po raz drugi Tallin.

W powrotnej drodze zatrzymaliśmy się na nocleg na łotewskim wybrzeżu Zatoki Ryskiej, w pobliżu klifowych urwisk otworzonych w piaskowcach dewońskich, dobrze znanych nam ze spływów na Gauji, Amacie, Brasli, Vaidavie, Abavie, Windawie, Ruji i Salacy na Łotwie oraz na Võhandu, Ahji, Piusie i Małej Emie (Väike Emajõgi) w Estonii. Na koniec zwiedziliśmy Rygę, w której znalazłem się już po raz jedenasty i jak za każdym razem teraz też odkryłem w niej coś nowego. Po raz pierwszy dokładnie spenetrowałem okolice leżące na północ od Starego Miasta ze świeżo odnowionymi kolejnymi kamienicami secesyjnymi, zaś na samej Starówce pomiędzy katedrą i kościołem Św. Piotra natrafiłem na urządzoną w średniowiecznym stylu restaurację Rozengrals. Nie było to specjalnie trudne, gdyż średniowieczne karczemne akcesoria wystawione są na ulicy, a wejścia strzegą odziani w średniowieczne opończe dorodni młodzieńcy. Szkoda tylko, że było nam już bardzo spieszno na miejsce zbiórki i nie zdążyliśmy nawet zajrzeć do środka. Ale co się odwlecze, to nie uciecze ...

Jan P. Kramek

Autorzy zdjęć: Wojciech Federowicz, Elżbieta Zielińska, Barbara Sadowska, Jan Kramek, Barbara Trzpil, Aleksander Łukaniewicz, Katarzyna Kramek, Anna Kowalska-Kramek.

Więcej szczegółów w zamieszczonej relacji.